WordPress rıza yönetimi
tıklamadan önce engeller.

Evet, ve engelleme bir vaatte değil, HTML'in kendisinde yaşıyor. Varsayılan olarak açık gelen katı modda belge çıkışta yakalanır ve beş geçiş betikleri, iframe'leri, pikselleri, bağlantı ipuçlarını ve üçüncü taraf medyaları yeniden yazar. Bilmen gereken iki sınır var: gerçek engelleme 175 imzalık kataloğa ve satır içi kod imzalarına dayanır — bilinmeyen bir üçüncü taraf betiği varsayılanda geçer, bilinmeyen bir iframe engellenir — ve katı modu kapatırsan yalnızca WordPress'e kayıtlı betikler işlenir, temaya gömülü olanlar değil. Son olarak, 8 MB'ı aşan bir belge ya da düzenli ifade motorunun başarısız olması durumunda sayfa bozulmak yerine olduğu gibi sunulur.

Evet, zaten çıkış noktası bu kısıttı. Sunulan HTML, etkisizleştirilmiş izleyiciler dahil tüm ziyaretçiler için aynıdır; rıza durumu tarayıcıda çerezden yeniden kurulur ve ilk boyamadan önce uygulanır. Dolayısıyla hiçbir önbellek bir ziyaretçinin seçimlerini bir başkasına sunamaz. Bedeli açıkça söyleniyor: ziyaretçinin rejimine istemci tarafında karar verilir, yani JavaScript olmadan hiçbir şey kaydedilmez. JavaScript'i olmayan bir ziyaretçi bir noscript bloğu görür, zorunlu olmayan hiçbir şey yüklemez ve kapatamayacağı bir pencerenin ardında asla kilitli kalmaz.

Hukuki modeli belirler: GDPR, UK PECR, İsviçre nLPD'si, 25 sayılı Kanun, LGPD, POPIA, PIPL ve DPDP için opt-in; CCPA, genel ABD profili ve Avustralya için ret gelene kadar verilmiş sayma. Ayrıca “Do Not Sell or Share” bağlantısının gösterilip gösterilmeyeceğini (yalnızca CCPA ve genel ABD), GPC sinyalinin bağlayıcı olup olmadığını (aynı iki profil: diğerlerinde sinyal ekrana yansır ama hiçbir şey kaydedilmez) ve üretilen belgelerin dilini ve denetim otoritesini belirler. Ülkeye göre tespit isteğe bağlıdır ve varsayılan olarak kapalıdır; kapalı tarafa düşer, yani en katı rejime. Kabul edilmiş iki sınır: ABD eyaletleri ya da Kanada vilayetleri düzeyinde ayrım yoktur ve MaxMind dosyası eklenti tarafından ne indirilir ne de yüklenebilir — dosyayı uploads/ow-geoip/ altına kendin koyarsın.

Kendisini imzalayan anahtar kadar ispatlar ve eklenti bunu sana açıkça söyler. Her satır bir öncekinin hash'iyle birlikte HMAC ile imzalanır ve baş çıpası tablonun dışında tutulur; böylece bir değişiklik, bir kırpma ya da tablonun boşaltılması doğrulamada görünür. Ama AUTH_KEY ve AUTH_SALT senin wp-config.php dosyanda değilse ve OWC_LEDGER_KEY'i de tanımlamadıysan anahtar veritabanından gelir: veritabanına erişebilen herkes zinciri yeniden imzalayabilir. Bu durumda eklenti bir yönetim uyarısı gösterir ve iddiayı sürdürmek yerine zincirin artık kurcalamaya karşı kanıt taşımadığını kendisi bildirir.

Hayır, ve bunu sonradan değil en baştan söylemek gerekir. Modül TCF v2.2'yi tarayıcı tarafında uygular — __tcfapi API'si, kodlanmış TC dizesi, euconsent-v2 çerezi — ama bir CMP ID sağlamaz: bu numara kayıt sonrasında IAB Europe tarafından verilir ve o olmadan modül kesinlikle hiçbir şey yayımlamaz. Kapsam da sınırlıdır: yalnızca Core segmenti, hiçbir yayıncı kısıtlaması yayımlanmaz, iki özel özellik desteklenir, küresel kapsam yoktur. Açıkçası resmi olmayan, uyumlu bir CMP gibi çalışır; bu birçok entegrasyona yeter ama resmi kaydın yerini tutmaz — özellikle Google AdSense bunu AEA'da üretimde kabul etmez. Modül varsayılan olarak kapalıdır.

Devre dışı bırakmak hiçbir veriye dokunmaz: yalnızca zamanlanmış görevleri kaldırır. Silmede ise ayarın ne olursa olsun iki şey her zaman gider: zamanlanmış görevler ve hak talepleri tablosu — eklenti gittikten sonra hiçbir şeyin sınırlamadığı, üçüncü kişilere ait doğrudan kimlik belirtici veri içeren tek tablo. Geri kalanı — rıza kayıt defteri, tarama bulguları, izleyici kataloğu — varsayılan olarak işaretsiz gelen tam silme kutusunu bilerek işaretlemediysen yerinde kalır: 7.1 maddesi kapsamındaki rıza kanıtın bir kaldırma işlemiyle birlikte kaybolmamalı.