Согласноста за WordPress
што блокира пред кликот.

Да, и блокирањето живее во самиот HTML, не во ветување. Во строг режим, вклучен по правило, документот се фаќа на излез и пет поминувања ги препишуваат скриптите, рамките, пикселите, наговестувањата за поврзување и медиумите од трети страни. Две ограничувања што треба да ги знаеш: вистинското блокирање се потпира на каталогот со 175 потписи и на потписите за вграден код — непозната скрипта од трета страна по правило се пропушта, а непозната рамка се блокира —, и ако го исклучиш строгиот режим, се обработуваат само скриптите регистрирани од WordPress, не и оние зашиени во темата. Најпосле, документ поголем од 8 MB или откажување на машината за регуларни изрази се сервира недопрен, наместо скршен.

Да, тоа е појдовното ограничување. Сервираниот HTML е идентичен за сите посетители, вклучително и неутрализираните следачи, а состојбата на согласноста се обновува во прелистувачот од колачето и се применува пред првото исцртување. Затоа ниту еден кеш не може да го сервира изборот на еден посетител на друг. Цената е кажана отворено: режимот на посетителот се одлучува кај клиентот, па без JavaScript ништо не се запишува. Посетител без JavaScript гледа noscript-блок, не вчитува ништо што не е неопходно и никогаш не останува заклучен зад прозорец што не може да го затвори.

Тој го одлучува правниот модел: opt-in за ГДПР, UK PECR, швајцарскиот nLPD, Законот 25, LGPD, POPIA, PIPL и DPDP; сѐ одобрено до одбивање за CCPA, генеричкиот американски профил и Австралија. Го одлучува и прикажувањето на линкот „Do Not Sell or Share“ (само CCPA и генеричкиот американски), обврзувачката природа на GPC-сигналот (истите два профила: на друго место сигналот се отсликува на екран, но ништо не се запишува), како и јазикот и надзорниот орган во генерираните документи. Откривањето по земја е изборно и исклучено по правило; тоа паѓа затворено, односно кон построгиот режим. Две признати ограничувања: нема поделба по американска држава ниту по канадска покраина, а датотеката на MaxMind приклучокот ниту ја презема ниту може да се качи преку него — ја ставаш сам во uploads/ow-geoip/.

Докажува онолку колку што вреди клучот што го потпишува, и приклучокот тоа ти го кажува отворено. Секој ред е потпишан со HMAC заедно со хешот на претходниот, а водечкото сидро се чува надвор од табелата, така што измена, скратување или празнење се гледаат при проверката. Но ако AUTH_KEY и AUTH_SALT не се во твојот wp-config.php и ако не си дефинирал OWC_LEDGER_KEY, клучот доаѓа од базата: секој што има пристап до базата може повторно да го потпише синџирот. Во тој случај приклучокот прикажува административно предупредување и самиот пријавува дека синџирот повеќе не е неизменлив, наместо да продолжи да тврди спротивно.

Не, и подобро е тоа да се каже пред преземањето отколку потоа. Модулот го имплементира TCF v2.2 кај прелистувачот — API-то __tcfapi, кодиран TC-стринг, колачето euconsent-v2 — но не обезбедува CMP ID: него го доделува IAB Europe по регистрација, а без него модулот не емитува баш ништо. И опфатот е ограничен: само сегментот Core, без издадени publisher restrictions, две поддржани специјални функции, без глобален домет. Накратко, работи како неофицијален CMP-компатибилен режим, што им е доволно на многу интеграции, но не заменува официјална регистрација — Google AdSense, особено, го одбива во продукција во ЕЕП. Модулот е исклучен по правило.

Исклучувањето не допира никакви податоци: тоа само ги отстранува закажаните задачи. При бришење, две работи си одат секогаш, без оглед на твојата поставка: закажаните задачи и табелата со барањата за остварување на правата — единствената табела што содржи директно идентификувачки податоци за трети лица, кои повеќе никој не ги ограничува штом приклучокот го нема. Останатото — регистарот на согласности, наодите на скенерот, каталогот на следачи — преживува, освен ако изречно си го штиклирал целосното бришење, кое по правило е отштиклирано: твојот доказ за согласност по членот 7.1 не смее да исчезне со една деинсталација.